Z dna oka - Kanada 11

 Kanada 

Rozdział 11

Kurwa mać!  

To na fotografii to nie żaden hotel, a sypialnia w Volvo VN 770. Mówiąc szczerze: w tej ciężarówce przespałem więcej spokojnych nocy niż we własnym małżeńskim łożu. W domu człowiek wiecznie czujny, goniący za problemami dnia codziennego. A tutaj? Zamykasz kotary, odcinasz się od świata i wiesz, że jesteś tylko Ty, maszyna i zasłużony odpoczynek po setkach mil walki z trasą.

Powinienem już być setki mil do przodu, stało się tak, że głodnym chcieli mnie spać położyć.

Kiblowałem pod fabryczną rampą czekając na kompletny ładunek.
Załadowali połowę puchy bo do kompletnego ładunku czegoś brakowało - i wait.

Nie ma nic gorszego jak głód w nocy i brak domowej lodówki, w której żona ma zawsze coś w postaci babki oblanej lukrem lub czekoladą. Glukoza odpływa z mózgu, potrzeba słodkiego. By nie bolało...

Przemogłem się, wygrzebałem z betów. Wsadziłem zwłoki w odzienie i powlokłem do bramy firmy, gdzie z dyżurki ciecia dzwonię po taxi...

Za kilka chwil podjeżdża. Wsiadam i proszę na najbliższy Food Warehouse. Driver posuwa mi teksty o swojej robocie. Nie słucham go. Głodny jestem...

Jesteśmy na miejscu, płacę 12 baksów i zmierzam w stronę ogromnego, oświetlonego nocnego sklepu.
Nie ma ludzi... oprócz damy, około 30+- z wyglądu stwarzającej wrażenie luksusowej escort lady.

Próbuję się zebrać w sobie, znaleźć: płatki, mleko, jogurt, chipsy, burgery, mandarynki, colę - nigdy  kurła nie idź na spożywcze zakupy głodnym! - i coś słodkiego. Miałem ogromną ochotę na chałwę - ba, gdzie tu znajdziesz chałwę?

Z głośników sklepowych muza, jakiś dziwny, odhumanizowany klimat - coś w stylu filmów z lat 70. Wszystko w tym tałałajstwie wygląda jak na przesterowanym crossie... to chyba z głodu?!

Uff… uwijam się dobre dwadzieścia minut. W uszach mam One Love.
- Hej! - Bobi Marlej, sing something for me…

Taksówkarz już na mnie nie czeka. Podjeżdża drugi. Ujeżdżamy 100 metrów, a ten kompletnie nie kuma gdzie jest mój „dom".

Tłumaczę: - Jedź, pokaże... w prawo i prosto!

-  O! Tam! - to będzie kosztowało 15 baksów.

Protestuję oczywiście! Wysiadam z niedojedzonym hamburgerem, idę paręset metrów, trafiam na postój taxi. Jedziemy za dychę.

Taksówkarz - okazało się - pracował z „polskie ludzi".

-  KURWA MAĆ! - krzyczy mi do ucha bez śladu akcentu!

W końcu, bramą firmy, gdzie stoi moja Horpyna. Płacę mu 15 zamiast dychy, przybijamy piątkę zgodnie krzycząc:

- KURWA MAĆ!


One Love:
https://ebd.cda.pl/620x395/19699197a8?autostart=1


Jak w każdym są we mnie pierwiastki gówna i złota.

Z dna oka Prolog

Z dna oka Prolog

Obraz
 Z dna oka Prolog Jak każdy, składam się z dwóch podstawowych pierwiastków; gówna i złota. Czego jest więcej - osądź sam/a. Wspomnienia kierowcy, emigranta, faceta, który widział więcej niż chciał i zapamiętał więcej niż wypadało. Nie poprawiałem życia tylko je zapisywałem - w neuronach. Te teksty powstały „po drodze": - czasem na parkingu w Kuwejcie, kiedy silnik stygł, a człowiek wreszcie mógł chwilę pomyśleć, - czasem na Pantin na parkingu "Gontranda" w Paryżu. - czasami przy szumie klimatyzacji na odprawie celnej w Al-Faludży, - czasami, po kawałku, pod rampą w Galveston w Teksasie. To nie jest literatura polerowana. To jest życie przeżute i wyplute na papier. Napisałem te słowa, bo pomyślałem, że warto coś po sobie zostawić dla wnuków. Kiedy za długo jedziesz nocą, zbyt wiele widzisz, za dużo zostaje w głowie. Widziałem głupotę, widziałem piękno, widziałem ludzi dobrych i ludzi, których nie chciałbyś spotkać po zmroku. Widziałem kraje z wysokości kabiny i z niskości...
https://z-dna-oka-prolog.html

Z dna oka - Myśli uczesane 4

Obraz
 Myśli uczesane  Rozdział 4 Dlaczego na moim blogu wyłączyłem dostęp do komentowania? - Oto powód.   Jadę sobie spokojnie po autostradzie - aż nagle przycisnęło mnie do ubikacji. Zjechałem więc na najbliższy truck stop i lecę do kibla. Siedzę sobie spokojnie na kibelku i... nagle z kabiny obok słyszę: - Cześć! Jak leci? Prawdę mówiąc, wcale nie przepadam za zawieraniem znajomości w sraczu, ale myślę sobie... właściwie mogę mu odpowiedzieć. - Jakoś idzie, dzięki! - odkrzykuję. I znowu słyszę: - Co porabiasz teraz? Co robię, co robię? A cóż tu, kurwa, można robić?! Śmieszne pytanie, ale odpowiadam mu ze stoickim spokojem: - Prawdopodobnie to samo, co ty... Po czym słyszę, jak gościu zirytowanym głosem mówi: - Ty, słuchaj, potem zadzwonię jeszcze raz, bo jakiś kutas obok, cały czas się wtrąca do naszej rozmowy... Kilkanaście lat temu komputer miał ten, kto naprawdę go potrzebował. Dzisiaj, byle „wolak-katolik” komputer mieć musi - tak samo, jak wypada mu mieć psa, z którym w...
https://z-dna-oka-prolog.html

Z dna oka - Polska 2

Obraz
 Polska Rozdział 2                                                                   Skwierzyna Reinkarnacja Z "wsioka" na miastowego W roku 1957 zacząłem edukację w Technikum Samochodowym w Elblągu przy ul. Żeglarskiej. Mieszkałem u ciotki. Mama, korespondując z ciotkami ze strony ojca, pojechała do Skwierzyny w odwiedziny - od zaraz znalazła pracę w tamtejszym szpitalu oraz pokoik dla nas obojga. Po wakacjach przeniosłem się do Skwierzyny i zmieniłem "uczelnię" na Technikum Samochodowe dla pracujących przy ul. Dzierżyńskiego 352 w Poznaniu. "Studiowałem" od siedemnastej do dwudziestej pierwszej, trzy soboty w miesiącu czwartą i piątą klasę pięcioletniego technikum o specjalności: Eksploatacja i naprawa samochodów. Dodge z demobilu Lubuskie Warsztaty Samochodowe "Spedytor". Przywracano tam do życia 3,5-tonowe ciężarówk...
https://z-dna-oka-prolog.html

Z dna oka Europa 7

Obraz
 Europa  Rozdział 7 Emigrant Ekskursja za morze Świnoujście, maj - kości zostały rzucone  W kolejną rocznicę stanu wojennego człowiek mimowolnie pochyla się nad tamtym dramatem - nad świeczkami za poległych w starciach z milicją, nad pobitymi na komisariatach, internowanymi i aresztowanymi, wyrzucanymi z pracy, zmuszanymi do emigracji. Nad tymi wszystkimi, którym PRL złamał życie albo marzenia. Żyję i pracuję tyle lat w mozole na ten cały system - efekty? - żadne. Lońka wykitował, papieżem został Polak, dzieciaki dorastają - ich przyszłość? - marna. Jakie mają perspektywy na lepsze życie? Żadne. Nie chcę, żeby miały taką drogę jak moja. Wracamy z Teheranu.  Wracamy Jeszcze przed Belgradem dowiaduję się z „Jedynki", że Gierka zastąpił Kania. Spiker zapewnia, że będzie lepiej. No jasne - zawsze ma być lepiej. Mija trochę czasu. Zmarnowanego. Po drodze wstępuję do domu. Auto z ładunkiem do Szwecji stoi pod oknem. Niedzielny ranek. Budzi syn - mówiąc, że jakaś wojna...
https://z-dna-oka-prolog.html

Z dna oka - Rozmyślania pod "pryśnicem" 14

Obraz
 Rozmyślania pod pryśnicem Rozdział 14 IQ, Leoś 14 + AI Los mnie pokarał niejaką Bożenką (sąsiadką). Co prawda ją pokarał bardziej, bo jest smętnym czupiradłem. Sęk w tym, że ona o tym nie wie, więc dobry humor jej nie opuszcza. Wręcz uważa się za Lady Di. Wysuwa do przodu swoje wątłe „jedynki”, uzyskane metodą wpychania skarpetek za stanik, i ma się za Pamelę Anderson. Wąskie usta obrysowuje brązową kredką centymetr wokół ich linii, po czym wypełnia je krwistą pomadką i wydyma. Czuje się zapewne jak Marilyn Monroe. Resztki rudych włosów zarzuca do tyłu w przekonaniu, że wizerunek Rity Hayworth do pięt jej nie dorasta. Nieustannie wszystkim opowiada, jak trudne życie ma piękna kobieta. Zwłaszcza gdy jest mężatką. Otóż wyobraźcie sobie, że takie cudo idzie z mężem na przyjęcie. I cóż się dzieje? Mężczyźni przestają jeść, przestają zajmować się swoimi partnerkami, zapominają o interesach i jak zahipnotyzowani wpatrują się w Bożenkę. Aż jej nieprzyjemnie, bo przecież cóż mąż sobie pom...
https://z-dna-oka-prolog.html

Z dna oka - Kanada 13

Obraz
Wspomnienia z kartonu po butach Zapiski z Log Booka Znalazłem „Driver's Daily Log Book”. Nie wyrzucałem zapisanych notesów, zachowałem je na pamiątkę i nazbierało się ich kilkanaście. Co ciekawe, trafiłem na kajecik z dniem 13 grudnia 1992 roku. Z kolei w 1981 roku, również w niedzielę, jechałem do Szwecji. Nie pomyślałem, że kiedykolwiek jeszcze zajrzę do tego dzienniczka, ale - jak widać - zajrzałem. Do tego odkurzyłem starego laptopa (też pamiątka) z maleńkim rozumkiem, ale wystarczającym do nagrywania wideo z ciekawszych (jak mi się wówczas wydawało) odcinków tras, które przyszło mi pokonywać.  Do ramy łóżka miałem przymocowanego MacBooka Pro z kartą UMTS... Tym sposobem, podróżując po Ameryce Północnej, nagrywałem podobne filmiki. Wystartowałem z Hamilton w Ontario 10 grudnia (czwartek, 4:00 rano) z dwudziestoma tonami odlewów. Cel: Burbank w Kalifornii, terminowy rozładunek w poniedziałek o 10:00 rano. Po drodze mała zrzutka (2 tony), również terminowa dostawa, w sobotę o 18:...
https://z-dna-oka-prolog.html

Z dna oka - Kanada 10

Obraz
 Kanada Rozdział 10 Polak     Galveston - plaża Galveston, Texas · Ognisko przy oceanie „Skarga” Paska, który już w 1678 r. narzekał, że w Polsce „choć ludzi jest gwałt, o człowieka trudno”, dziś nie mniej jest aktualna niż wtedy. Co krok w życiu spotykamy ludzi, którzy dużo wiedzą i potrafią, posiadają charakter, postępują w danej chwili jak należy, bo tak zostali wychowani. Niejeden weekend spędziłem daleko od domu... – Kak żyt’, dieduszka? – Na wsiakij słuczaj, synok, i czto, iesli udastsja! Każdy, kto ma dobry, wyostrzony wzrok, wyraźnie widzi wiele okazji, by oglądać to samo co ja. Szwendałem się po tym świecie, oglądałem różne obrazy, podobne do polskich nieraz. Czekając na ładunek, wędrowałem po pobliskich barach. Czasami weekend dopadał mnie w okolicach, których nie planowałem oglądać. Po prostu tkwiłem w czasoprzestrzeni. Dom daleko i przyjaciele. Ale dobrze się z samym sobą czułem. Nie zwiedzałem, nie chodziłem po muzeach, kościołach, nie interesowały mnie ...
https://z-dna-oka-prolog.html

Z dna oka - Kanada 12

Obraz
 Kanada  Rozdział 12 Kultura przez DUŻE „K" Szekspir, Rzegotka i śmierć kliniczna   Zjechałem późnym wieczorem do chałupki. Jak zwykle, prosto do łazienki by spłukać kurz amerykańskich dróg ze swego jestestwa. Po gorącym tuszu poczułem się jak nowo narodzony. Rzegotka potraktowała mnie kolacyjką przy świecach. Po zaspokojeniu potrzeb ciała czas na potrzeby intelektualne, by nie odbiegać od średniej krajowej... Wlepiłem się w swój fotel z przyjemnością... - z pilotem w lewej & stakańczykiem w prawej garści. Joging po kanałach i... jest cuś co powinno spełnić tę rolę. William Szekspir - „Romeo i Julia” Rzegotka też siadła na sofie przybierając wyczekującą pozycję do odbioru kultury - z filiżanką jakiejś herbaty ziołowej na letki sen - oznajmiając jednocześnie, że widziała to dzieło Wiliama onegdaj w wersji Mosfilmu, który jako przewodnik robił w ówczesnej polskiej kulturze. Zaczęło się romansidło i czarny kryminał w jednym. Zakończenie ponure i bez happy endu - mów...
https://z-dna-oka-prolog.html

Z dna oka Europa 4

Obraz
Europa  Rozdział 4 Paryż - stolica świata i koniny Le Orgie parisiene Wracając za którymś razem ze „starszym” z Moskwy (został w domu w Mińsku Mazowieckim), rozładowałem Rubiny na Targówku w WZT i zjechałem na bazę. Dyspacz mówi: - Postaw auto w rząd, weźmiesz drugie - twoje. Jest po OT3r, stoi na warsztacie. Jest przy nim twój zmiennik. - Co to za zmiennik i jakie auto? - pytam. - Nr inwentarzowy (...) - idź, sprawdź - padła odpowiedź. Idę na halę. Znalazłem, na ostatnim kanale u „matejków”. Rozglądam się, niby niezainteresowany. Widzę dwóch warsztatowców i młodziaka – na oko około 22-23 lata w nowym kombinezonie. I auto: F88 z przyczepą w zabudowie Schenk, obielone na cacy, ze zdjętym lewym, przednim kołem... Przylepiają nowe emblematy na furtki kabiny, a ten w nowym kombinezonie łazi z pakułami, rozpuszczalnikiem i pucuje tam, gdzie za dużo się pomalowało. - Cześć pracy! Nie zmęczyliśta się? - pytam. - Choćta zakurzym po całym, robota nie zając, nie ucieknie. Był kwiecień, ładna...
https://z-dna-oka-prolog.html

Z dna oka - Kanada 8

Obraz
 Kanada Rozdział 8 Waga    Waga W Polsce ciężarówki te nazywa się tirami. W Ameryce Północnej zawód kierowcy wielkiej ciężarówki nosi nazwę „tractor trailer driver”. Kontynent ten jest nieporównywalny w swoim ogromie - biorąc pod uwagę długość sieci drogowej, żadna inna część świata nie może się z nią równać. Jeździłem ciągnikiem, który był moją własnością, ciągając firmowe naczepy po różnych drogach – między dużymi i małymi miastami, między Wschodnim a Zachodnim Wybrzeżem. Płacono mi dolara za milę przejechanej drogi z ładunkiem. To była dobra zapłata. Między Toronto a Los Angeles jest około 2300 mil. Jedzie się trzy dni wraz z rozładunkiem. Trzeba złapać ładunek powrotny i wrócić w tym samym tygodniu, żeby być konkurencyjnym wobec kolei i samolotu. Samolot leci szybciej, ale samochód jeździ w relacji gate to gate   - od rampy do rampy. Na drogach w każdej prowincji Kanady i każdym stanie USA znajdują się miejsca, gdzie waży się towar przypadający na oś naczepy. Ci...
https://z-dna-oka-prolog.html